Claude pisze Ci szkic newslettera. Poprawiasz go pół godziny, wysyłasz i zamykasz temat. Tydzień później Claude robi dokładnie te same błędy, bo Twoje poprawki umarły razem z tamtym czatem. Pokażę Ci, jak zbudować pętlę, która zamienia każdą poprawkę w trwałą regułę.

Dlaczego Claude powtarza te same błędy?

Odpowiedź jest niewygodna: bo nikt mu nie powiedział, co poprawiłaś. Wersja, którą opublikowałaś, to klucz odpowiedzi do testu. A prawie nikt nie oddaje tego klucza z powrotem.

Zobacz, jak wygląda typowa współpraca z AI przy treściach. Claude pisze szkic. Ty go redagujesz: skracasz wstęp, wycinasz drewniane sformułowania, zmieniasz CTA, poprawiasz cenę, którą zmyślił. Publikujesz. I w tym momencie cała Twoja praca redakcyjna znika. Następnym razem Claude zaczyna od tego samego poziomu co tydzień temu, a Ty poprawiasz te same rzeczy. Za miesiąc policzysz i wyjdzie Ci, że na „oszczędzającym czas” AI spędzasz godziny na powtarzalnej redakcji.

Każda Twoja poprawka to dana treningowa. Wyrzucasz je wszystkie do kosza.

Pętla, którą zbudujemy, działa tak: Claude pisze szkic, Ty redagujesz i publikujesz jak zwykle, a potem oddajesz Claude obie wersje i każesz mu je porównać. On znajduje różnice, ocenia które z nich są powtarzalnym wzorcem, a które jednorazowym przypadkiem, i zapisuje wzorce jako reguły prosto do swojego pliku z instrukcjami. Nie do raportu, który przeczytasz w poniedziałek. Do pliku, według którego pracuje.

Efekt po kilku tygodniach: szkice wymagają coraz mniej poprawek, bo każda publikacja czegoś Claude nauczyła. To naturalne rozwinięcie tematu, o którym pisałam w tekście o tym, jak zlecić Claude cały projekt zamiast zadawać pojedyncze pytania — tam element „weryfikacja” kończy jedno zlecenie, tu zamieniamy go w mechanizm działający między zleceniami.

Czym to się różni od poproszenia AI o samoocenę?

Może się wydawać, że wystarczy poprosić Claude: „oceń swój szkic i popraw błędy”. Brzmi podobnie, działa zupełnie inaczej.

Model oceniający własną pracę ocenia ją według własnego gustu. A jego gust jest dokładnie tą rzeczą, która się pomyliła przy pisaniu szkicu. Zapytany o jakość własnego tekstu Claude zwykle odpowie, że tekst jest dobry. Nie dlatego, że kłamie. Dlatego, że napisał go najlepiej, jak umiał, według swoich kryteriów.

Twoja opublikowana wersja to dowód zewnętrzny. Nie obchodzi jej, co model myśli. Realny człowiek zdecydował, że dopiero ta wersja nadaje się do wysyłki, i z tym faktem nie ma dyskusji. Dlatego porównanie szkicu z publikacją uczy, a samoocena kręci się w kółko.

Ta metoda działa przy wszystkim, co przechodzi przez Twoje ręce przed publikacją: newsletter, oferty dla klientek, opisy produktów, posty, teksty reklam. Warunek jest jeden: musi istnieć wersja przed i wersja po.

Gdzie Claude ma zapisywać wyciągnięte lekcje?

Pętla potrzebuje miejsca, w które zapisuje wnioski. Tym miejscem jest skill, czyli plik z instrukcjami dla konkretnego zadania. Jeśli masz już skill do pisania newslettera czy postów, będziemy go rozbudowywać. Jeśli nie masz, załóż prosty: plik SKILL.md w folderze o nazwie zadania (na przykład newsletter) w katalogu skills. Na górze pliku, między dwiema liniami myślników, siedzą dwa pola: nazwa i opis. Opis mówi Claude, kiedy sięgać po ten skill, więc napisz go jak ogłoszenie o pracę, a nie jak etykietkę. Poniżej spisujesz swoje zasady pisania. Skąd wziąć taki skill, jeśli nie chcesz pisać go od zera, opisałam w tekście o ponad 80 darmowych skillach do Claude.

Dwie rzeczy techniczne, które decydują o powodzeniu całej zabawy.

Po pierwsze: jeśli skill pochodzi z zainstalowanej wtyczki, skopiuj go najpierw do własnego folderu skills i pracuj na kopii. Aktualizacja wtyczki nadpisuje jej pliki bez ostrzeżenia. Miesiące nauczonych reguł potrafią zniknąć w sekundę. Twoja kopia o tej samej nazwie ma pierwszeństwo, więc nic nie tracisz na funkcjonalności.

Po drugie: Claude Code czyta folder skills na bieżąco. Zmieniona reguła działa od następnego polecenia, bez restartu. To właśnie umożliwia pętlę po każdej publikacji.

Jak przygotować pliki, żeby było co porównywać?

Tu leży krok, który wszyscy pomijają, i który zabija pętlę przed startem. Nie porównasz dwóch wersji, jeśli zachowałaś tylko jedną.

Załóż w swoim folderze roboczym dwa podfoldery: drafts i published. Każdy materiał dostaje ten sam plik w obu: data plus krótka nazwa. Czyli drafts/2026-07-24-mail-powitalny.md i później published/2026-07-24-mail-powitalny.md. Identyczne nazwy to nie estetyka. Dzięki nim Claude sam znajduje parę bez tłumaczenia.

Zasada 1: zapisuj szkic, zanim ktokolwiek go dotknie. W momencie, gdy Claude kończy szkic, plik ląduje w drafts. Nie w czacie, bo czaty się zamykają. Nie w dokumencie, który zaraz zaczniesz redagować, bo po pierwszej poprawce oryginał przestaje istnieć. Wartość całej pętli siedzi w różnicy między tym, co wyprodukowała maszyna, a tym, co człowiek uznał za gotowe. Jeśli poprawisz dwie literówki przed zapisaniem, te poprawki po cichu staną się częścią „szkicu” i Claude nigdy się ich nie nauczy. Dopisz do skilla jedną linijkę, żeby działo się to automatycznie: „Po skończeniu szkicu zapisz go do drafts/ jako RRRR-MM-DD-nazwa.md, zanim mi go pokażesz”.

Zasada 2: złap dokładnie to, co poszło w świat. Po wysyłce skopiuj finalną wersję z narzędzia mailowego czy z bloga, wklej do published pod tą samą nazwą i zapisz. Trzydzieści sekund. Ma to być wersja z ostatnią poprawką zrobioną o 23 w edytorze, a nie wersja „prawie finalna”.

Zasada 3: odpuszczaj nudne pary. Jeśli szkic przeszedł prawie bez zmian, nie ma się czego uczyć. Materiał, który wrócił w 95% nietknięty, to wygrana, a nie lekcja. Odpuść i zajmij się czymś innym. Uruchamianie analizy na siłę kończy się regułami w stylu „rób dalej to, co robisz”, które tylko zapychają plik.

Jak wygląda porównanie szkicu z wersją opublikowaną?

Silnikiem pętli jest jedno polecenie. Wklej je, podmieniając ścieżki do plików:

Porównaj dwie wersje tego samego tekstu.

SZKIC (Twoja wersja): drafts/2026-07-24-mail-powitalny.md
OPUBLIKOWANE (co naprawdę wysłałam): published/2026-07-24-mail-powitalny.md

Pracuj w tej kolejności:

1. Przeczytaj oba pliki w całości, zanim cokolwiek napiszesz.

2. Wypisz każdą różnicę, sekcja po sekcji, bez grupowania.
Dla każdej podaj: wersję ze szkicu (cytat), wersję opublikowaną
(cytat) i jeden typ z listy: FAKT (błędna liczba, nazwa, obietnica),
TON (to samo znaczenie, inny głos), STRUKTURA (zmieniona kolejność),
DŁUGOŚĆ (skrócone lub rozwinięte), FORMATOWANIE, ZMYŚLONE (napisałeś
coś nieprawdziwego), POMINIĘTE (zabrakło czegoś wymaganego).

3. Posortuj każdą różnicę do jednego z dwóch koszyków.
POWTARZALNE: człowiek zrobiłby tę samą poprawkę w następnym
tekście tego typu. To wzorzec.
JEDNORAZOWE: poprawka dotyczyła tego konkretnego tekstu, tygodnia,
promocji. Gdy nie masz pewności, wybierz JEDNORAZOWE. Pomyłka w tę
stronę nic nie kosztuje. Pomyłka w drugą wpisuje złą regułę na stałe.

4. Każdą POWTARZALNĄ różnicę zapisz jako instrukcję, nie obserwację.
"Pisz zwięźlej" to obserwacja, bezużyteczna. "Wstęp ma maksymalnie
dwa zdania" to instrukcja. Każda reguła ma być tak konkretna, żeby
nowa podwykonawczyni wykonała ją za pierwszym razem bez pytania.

5. Uszereguj reguły według tego, ile razy wzorzec wystąpił w tym
tekście. Najczęstsze pierwsze.

6. Stop. Pokaż mi listę. Nie edytuj żadnego pliku.

Za pierwszym razem dostaniesz 3 do 8 powtarzalnych reguł i większość będzie trafna, bo Twoje poprawki są bardziej konsekwentne, niż Ci się wydaje. Przeczytaj listę i wykreśl wszystko, z czym się nie zgadzasz. Te trzydzieści sekund przeglądu to jedyna kontrola jakości w całej pętli, więc jej nie pomijaj.

Jak zapisać reguły tak, żeby Claude ich faktycznie używał?

Teraz część, która odróżnia tę pętlę od wszystkich innych metod: Claude edytuje własne instrukcje. Daj mu to polecenie po zaakceptowaniu listy reguł:

Weź zaakceptowane reguły POWTARZALNE i wpisz je do pliku skilla.

PLIK: [ścieżka do Twojego SKILL.md]

GDZIE: Wszystko ląduje pod nagłówkiem "## Nauczone reguły" przy końcu
pliku. Jeśli go nie ma, utwórz. Nie dotykaj bloku na górze pliku,
nie zmieniaj pola opisu, nie przepisuj moich oryginalnych instrukcji.
Ta sekcja jest Twoja, reszta moja.

FORMAT: Każda reguła to jedna linijka:
- [RRRR-MM-DD] REGUŁA: (instrukcja) | SKĄD: (poprawka, która nas
tego nauczyła)
Data obowiązkowa. SKĄD obowiązkowe. Jeśli nie umiesz wskazać
konkretnej poprawki, reguła nie jest zasłużona i ją odrzuć.

ZANIM DODASZ: Przeczytaj istniejące reguły. Duplikat? Nie dodawaj,
tylko zaktualizuj datę i zaostrz brzmienie istniejącej. Sprzeczność
z istniejącą regułą? Zatrzymaj się i zapytaj mnie, która wygrywa.

NA KONIEC: Pokaż dokładnie dodane linijki i podaj łączną liczbę
reguł w pliku.

Ponieważ Claude czyta folder skills na bieżąco, następny szkic powstaje już według nowych reguł. Bez restartu i bez czekania. Ta sama zasada aktualnego czytania plików stoi za mechanizmem, który opisuję w tekście o tym, jak nauczyć Claude pisać w Twoim stylu.

Jak nie doprowadzić do spuchnięcia pliku z regułami?

O tym problemie nikt nie uprzedza, a to on zabija takie pętle. Pierwszy miesiąc jest piękny: sześć ostrych reguł, szkice wyraźnie lepsze. Czwarty miesiąc: sześćdziesiąt reguł, dwie mówią to samo innymi słowami, dwie są sprzeczne, tuzin pochodzi z jednego dziwnego tygodnia w marcu. Claude czyta przed każdym zadaniem ścianę instrukcji i efekty robią się gorsze niż przy piętnastu regułach.

Pętla bez przycinania to nie pętla ucząca. To pętla zbieracka. Cztery zabezpieczenia:

Twardy limit. Wpisz do skilla: „Nauczone reguły nigdy nie przekraczają 15 pozycji”. Kiedy reguła szesnasta chce wejść, coś musi wylecieć. Limit zmusza do decydowania, co naprawdę ważne.

Scalaj duplikaty. „Krótki wstęp” i „wstęp na dwa zdania” to jedna reguła w dwóch strojach. Duplikaty szkodzą podwójnie, bo jedna idea wygląda jak dwie i dostaje podwójną wagę. Scalaj do ostrzejszego brzmienia z nowszą datą.

Usuwaj reguły, które przestały strzelać. Reguła zasługuje na miejsce, dopóki pojawia się w Twoich poprawkach. Wzorzec nieobecny w ostatnich ośmiu porównaniach jest załatwiony: albo Claude się go nauczył, albo sytuacja minęła. Usuń. Jeśli wróci, pętla złapie go ponownie. Po to jest pętla.

Przegląd co 10 publikacji albo raz w miesiącu. Data przy każdej regule to jedyny sposób na wyłapanie zwietrzałych. Wpisz przegląd do kalendarza, bo dobrowolnie nie przycina nikt.

Szybki test na jakość pliku: przeczytaj wszystkie reguły na głos. Nie mieścisz się w minucie? Claude też ich naprawdę nie śledzi. Piętnaście ostrych reguł bije sześćdziesiąt rozmytych za każdym razem.

Na start weź materiał, który redagujesz najmocniej, załóż dwa foldery i przejdź pętlę ręcznie przy najbliższych czterech publikacjach. Jedno przejście nic nie powie. Po czterech zobaczysz, jak szkice się zmieniają. Każda poprawka, którą robisz, to materiał szkoleniowy. Przestań go wyrzucać.